"این احتمالاً نزدیکترین مثال است. نه یک RPG، بلکه یک بازی اکشن نسبتاً هاردکور. ما همچنین چند عنصر علمی تخیلی در آنجا داشتیم. وقتی برای اولین بار Bloodborne را دیدم، فکر کردم، "این را قبلاً کجا دیده‌ام...؟" *خنده*

قرار بود بازی چند نفره باشد و از 5 نفره  پشتیبانی کند که 4 نفر از بازیکنان در سمت قهرمان قرار دارند. بازیکن باقی مانده نقش PK (بازیکن-قاتل) را بر عهده می گیرد. PKer باید 1 به 4 با دیگر بازیکنان بجنگد، اما آنها قوی ترین توانایی ها را در بین تمام شخصیت ها برای جبران آن دارند. با این حال، اگر PKer در بازی بمیرد، شخصیت آنها حذف می شود و باید از نو شروع کنند. این یک سیستم باطل بود.

اساساً Bloodborne به علاوه آن سیستم بود... اگر به راهمان ادامه می‌دادیم، فکر می‌کنم هنوز هم اکنون روی آن کار می‌کردیم. من فکر می کنم این یک شکست بزرگ خواهد بود. در آن زمان من کارگردان بودم و تاکای سان به نوعی شبیه مدیر بود. اما نمی‌توانستم کاری نکنم که کار را به دست کارگران جوان بسپارم، مثل پدر و مادری که می‌خواهند بچه‌هایشان یاد بگیرند و رشد کنند. نمی‌دانستم تا چه زمانی دیگر کار می‌کنیم، و احساس می‌کردم مجبور به آموزش نامزدهای کارگردان بعدی هستم... و با تاکای سان وارد مشاجره‌های شدیدی شدم، زیرا بیش از حد به آنها اعتماد می‌کردم. تاکای سان یک بار با من تماس گرفت و گفت که باید یک به یک چت کنیم."